Onmiddellijk na mijn pensionering op 1 februari 2011 ben ik begonnen aan de renovatie van onze 22 jaar oude keuken.

Oude keuken eruit, verlaagd plafond eruit, vloertegels eruit. De verwarming is er later uit gsloopt.

Weken bezig geweest met een scraper van Skill om de lijm- en cementresten van de vloer te verwijderen.

De Keukenconcurrent heeft de nieuwe keuken geinstaleerd, maar de meeste voorbereidende werkzaamheden (elektra, water, afvoer) heb ik zelf gedaan. Gas heb ik maar aan de vakman (Madri) overgelaten, net als de omzetting van krachtstroom (380 V) naar gewoon 230 V.

Zo'n keuken staat in 1 dag, maar daarna begint het pas.

We hadden besloten van boven naar beneden te werken. Dus na het zetten van de tegeltjes boven het aanrecht en het verven van de muren en wasemkap, hebben Marianne en ik een nieuw verlaagd plafond er in gehangen. De meeste mensen die het zien, reageren verrast en zeggen: "Goh hebben jullie laminaat tegen het plafond?". Maar het zijn wand- of plafondplaten, alleen denk ik dat ze op deze manier niet vaak gebruikt worden.

Op een bepaald moment konden we niet verder omdat de verwarming opnieuw aangelegd moest worden. De oude radiator was verroest (katten deden er af en toe een plasje tegen) en via pijpen in de grond was er een verbinding met een radiator in de gang. Dat vond ik maar niets, dus moest de radiator in de gang aangesloten worden via pijpen boven het plafond, door de WC en door de trap. 

Alles is echter goed gegaan zonder lekkages. Een mooie nieuwe radiator in de keuken en een slimme verbinding met de gang. Met goed gereedschap en advies van Madri kom je een eind!

Toen kon het plafond dicht en afgewerkt worden met latjes langs de rand.

Vervolgens de vloer. We hadden eerst het idee om plaklaminaat te leggen, ipv echt laminaat in verband met vocht. Dat moet je echter heel nauwkeurig leggen of laten leggen.

Marianne opperde toen het idee om parket te nemen. Hetzelfde als in de woonkamer en gang / hal, maar dan zonder v-groef. Deens Juncker parket van 22 mm dik.

En dat is er dus in gekomen.

Als laatste zijn de plinten onder de keukenkastjes en langs de muren bevestigd. Op wat kleine dingetjes na is nu alles klaar.

Heeft wel een half jaar geduurd, maar het resultaat is er naar. Vergelijk maar.

De lente doet al voorzichtige pogingen door te breken. Overdag een stralend zonnetje. Wel een koude wind. En 's nachts flink koud, tegen vriezen aan.

Maar de natuur laat zich niet tegenhouden. Vorig jaar in de herfst hebben Marianne en ik 400 krokusbolletjes in de grond gestopt. Een voor een. Met een puntig voorwerp een gaatje gemaakt,  bolletje erin. Aarde erover. Op den duur was de (klei)grond zo hard dat er een rubber hamer aan te pas moest komen. Alles met turfmolm afgedekt om de bolletjes te beschermen tegen strenge vorst.

En ziedaar. Het zonnetje schijnt en de krokussen staan in bloei. 't Is lente!!! En….'Love is in the air'…..

Maandag 7 februari 2011: Hakim wordt 65! Welkom bij de grijze duiven brigade en AOW-ers.

Voel ik me oud? Natuurlijk niet. Het leven begint nu pas echt! Tijd voor hobbies, kleinkinderen, klussen, websites, enz. enz. Vervelen zal ik me niet!

Na 41 jaar is er gisteren een een einde gekomen aan mijn loopbaan bij Esso. Al die jaren heb ik in de IT afdeling oftewel de computerafdeling gewerkt. En met heel veel plezier. Ik ga dan ook eigenlijk met tegenzin met pensioen. Maar ja ik moet. Op 7 februari wordt ik 65 en dat betekent bij mijn oud-werkgever Esso dat mijn arbeidscontract eindigt.

Ik ga me nu dus maar storten op een nieuwe levensfase. Hobbies genoeg: secretaris van de lokale omroep SLOS, voorzitter van de Dorpsraad Dinteloord en Prinsenland, lid van het bestuur van de Societeit DInteloord, een van de redacteuren van het clubblad van de wijnvereniging Les Grappes d'Or, lid van het koor Nederpop aan de Dintel, webmaster van diverse websites, enz. enz. Dus vervelen zal ik me niet.

En natuurlijk niet te vergeten… opa Hakim moet ook tijd vrijmaken voor zijn kleinkinderen!

Op 1 februari 2010 was ik 40 jaar in dienst bij Esso. Donderdag 16 april heb ik dat uitgebreid gevierd met een etentje in restaurant Hemmingways (Rijsbergseweg – Breda – aan te bevelen!) samen met mijn vriendin Marianne, mijn ‘ex’ Ans en haar vriend Lennie, mijn zoon John met Roos, mij dochter Josxe9 en Robert, mijn zoon Micha en Mirjam en een 18-tal collega’s.

Foto: Henk Stevens van Steven Fotografie

Ik heb eigenlijk geen directe collega’s meer: ik maak deel uit van een groepje waarvan de supervisor in Houston (USA) zit en verder heb ik nog wat collega’s in Kuala Lumpur (Malaisixeb). Maar de collega’s waren mensen waarmee ik in 40-jarige carrixe8re af en toe mee heb samengewerkt. Voor hen wat het eens soort reunie! Het was heel gezellig.

De dag erna een gezellige avond van de SLOS (lokale omroep in Steenbergen). Daar ben ik al vanaf de oprichting in Dinteloord in 1983 bij betrokken. De laatste jaren ben ik secretaris bij de SLOS. Genoten van een leuk buffet en sjoelie-boelie gespeeld. Er waren zo’n 35 medewerkers met hun partners. Ook weer heel gezellig.

Zaterdag even rust: boodschappen doen en zo.

Zondag: weer aan de bak. Open dag van Nederpop aan de Dintel. Dat is een koor waar ik bij zing. Ik was al om half twee in de Beurs om geluid etc. in orde te maken. Opkomst viel aanvankelijk wat tegen, maar dat was ook te wijten aan het mooie weer. Toch werd het uiteindelijk een heel gezellige middag. We hebben niet alleen ons eigen repertoire gezongen maar met een aantal kinderen ook Mama Se (K3) en Click clack ( Ralf Mackenbach).

Dinsdag: trip naar de USA gaat niet door. Vliegverbod door een vulkaan hier ver vandaan. Ik zou eerst naar Houston gaan en vervolgens nog een paar andere plaatsen in de States bezoeken. Is nu uitgesteld.

Tijdens het kerstconcert op 18 december 2009 zong ik met het koor Nederpop aan de Dintel het lied ‘Happy Christmas’ van John Lennon. Een zin die het meest bij me bleef hangen was: "Another year over, a new one just begun". Een jaar is weer voorbij. Voorbij gevlogen.

Het lijkt of de tijd steeds sneller gaat als je ouder wordt. Misschien omdat je beseft dat je nog maar weinig tijd over hebt.

Afgelopen kerst was het 12 jaar geleden, dat ik met Marianne kerst en oud-en nieuw vierde in New York. Maar het lijkt of het nog maar een paar jaar geleden is.

De overgang naar 2000 kan ik me nog goed herinneren. Omdat ik stand-by moest zijn voor mijn werk. Er zou van alles mis kunnen gaan met de computerprogramma’s.

In 2003 trouwde mijn zoon Micha met Mirjam op Bali. Natuurlijk was ik er bij. Het lijkt wel gisteren. Maar mijn kleindochter Vera is al weer 5.

Als ik dan 12 jaar vooruit kijk en die 12 jaar bij mijn leeftijd tel ben ik 75… Moet er niet aan denken.

Gelukkig staat er weer een vol leeg jaar voor de boeg. Met van alles te doen en van alles te zien.

Dus ga ik er weer lekker tegen aan.

Ik wens u een gelukkig, gezond en voorspoedig 2010!

Een paar weken geleden besloot ik om een zooi planten uit de vijver de halen. De ranonkel woekerde nogal en overgroeide het glanzend fonteinkruid.

Dus ik zwembroek aan en me laten zakken in de vijver. Water kwam net boven mijn middel.

Flink wat planten er uit getrokken en na een uurtje zwoegen weer uit de vijver gestapt. Onder de douche en…

Jeuk!!!!

Mmm zal wel overgaan. Mis. Na een uurtje verschenen er overal pukkels, die verschrikkelijk jeukten. Toch even op bezoek bij de kleinkinders in speeltuin ‘t Vrouwenhof in Rossendaal. Maar na een half uurtje al weer afgehaakt en naar huis.

In heet bad, boenen, scrubben. Helpt niet. Azijn, amonia. Ook geen succes.

Zoeken op internet. Waren de planten giftig? Hadden ze stekels of naalden? Nee dus.

Plots gevonden: zwemmersjeuk. Informatie op diverse sites o.a. van het RIVM, provincies. Komt voor in stilstaand zoet water, b.v. randmeren.

Jeuk wordt veroorzaakt door een microscopische parasiet. Die wordt door vogels overgebracht (klopt wel want bij ons hadden eenden in de vijver gezeten). Ze kiezen een tussengastheer, in dit geval een poelslak (nou die zijn ruimschoots aanwezig in onze vijver). En via het spijsverteringsysteem van de slak komen ze weer in het water.

Vinden ze dan een slachtoffer (zoals ikke) dan hechten ze zich vast aan de huid. Ze sterven af omdat ze niet verder door kunnen dringen (gelukkig maar) en vervolgens zorgt je huid voor een al lergische reactie in de vorm van pukkels.

Van m’n enkels tot boven m’n middel zat ik vol. Gelukkig had ik een zwembroek aan anders was het niet echt prettig geweest. Nu waren de parasieten alleen door enkele dunne plekjes van m’n zwembroek heen gegaan.

Op internet ook de remedie gevonden: een antihistamine middel slikken en de pukkels insmeren met hyrdocortisone zalf.

Gelukkig had ik nog wat tabletten (Semprex) over van een vorige allerische aanval en ook wat cortisone zalf, die ik uit de USA had meegebracht (daar vrij verkrijgbaar – hier alleen op recept).

Volgende dag toch maar even bij de dokter langs. Hij bevestigde wat ik al had geconstateerd en was het ook eens met mijn doe-het-zelf behandeling.

Is nu een paar weken geleden. Jeuk is gelukkig over, maar de sporen van de pukkels verdwijnen maar langzaam.

Inmiddels heb ik wel een waadpak aangeschaft en lange handschoenen. Een volgende keer wil ik van dit soort jeuk gespaard blijven!

Afgelopen (2008/2009) winter kwam het regelmatig voor dat er vogels zich tegen een van onze ramen te pletter vlogen. Vooral duiven werden blijkbaar misleid door de weerspiegeling van de tuin in de ruiten. Gevolg: een afdruk van hun verenpak op de ramen. Soms overleefden ze de smak, maar soms ook niet.

Als echte dierenvrienden (vooral Marianne bedoel ik dan) wilden we daar natuurlijk wat aan doen. Even googelen en ja hoor: er bestaan stickers die je op je ramen kunt plakken en dan vliegen de vogels er niet meer tegen aan. Te bestellen (hoe kan het ook anders) bij de Vogelbescherming. Dus zijn nu zo’n tiental ramen beplakt met van die zwarte silhouetten van een havik of zo.

De Vogelbescherming is natuurlijk slim. Bij de zending stickers zaten ook wat folders, o.a. over vogels in je tuin. Nou hebben we een flinke tuin en heel veel heggen, dus een ideale plaats voor kleine vogels. De interesse van Marianna was gewekt. Gevolg: vrijwel elke dag zit ze te turen of er een bijzondere vogel de tuin bezoekt.

Natuurlijk hebben we de gebruikelijke al gezien: huismus, heggemus, ringmus, vink, mees, groenling, merel, lijster, zilvermeeuw, enz. Maar af en toe bezoekt ook een bijzondere vogel onze tuin.

  Laatst reden we van huis richting Dorus Rijkersstraat en bij de ijsbaan zagen we in een boom een vogel met een rood kleurtje op zijn kop. Even gestopt. Leek ons een bonte specht.

Thuis natuurlijk opgezocht in boek (dat we inmiddels ook maar bij de Vogelbescherming besteld hadden) en het bleek om een groene specht te gaan.

En een paar weken later zat hij in onze tuiin. Zich tegoed te doen aan de vele mieren.

Helaas hebben we de groene specht niet meer terug gezien, maar we nemen aan, dat hij toch ergens in de buurt een nest (of een holle boom) heeft.

In de tuin hebben we een flinke vijver in een achtvorm met een diameter van zo’n 6 meter. Geen koikarpers erin. Gewoon wat goudvissen en wat vissen, die Marianne als ‘guppies’ uit de Kreek heeft gevist. Plus een paar zonnebaarsjes om de parasieten een beetje in toom te houden.

Zo’n vijver trekt natuurlijk allerlei eetlustige dieren aan. In de eerste plaats onze eigen 8 katten plus de nodige vriendjes uit de buurt. En dan natuurlijk de bekende reigers. Flap-flap-flap en daar strijkt er weer een neer op de nok van het dak of op het tuinhuisje. En dan maar spieden naar een lekker maaltje.

We hadden de vijver al afgeschermd met schrikdraad. U kent dat wel zo’n setje dat je bij Intratuin koopt. Op zich geeft aanraking een aardig tikje, maar de paaltjes waar de stroomdraden langs lopen zijn nogal kort. Voor een reiger met z’n lange nek is dat een makkie.

Dus toch maar een iets forsere installatie neergezet. Hoge paaltjes en een schrikdraad trafo van Cranenbroeck (eigen merk, maar gemaakt door Koltec). Levert piekjes van 8000 Volt en is genoeg voor 120 km (!) draad. Dus ruim voldoende voor onze vijver. En ik moet zeggen: de reigers zijn tot nu toe voor zover ik heb kunnen nagaan niet succesvol geweest. Onze goudwindes en sluierstaart zijn er nog steeds!

Vorige week landde er echter een vreemde vogel in de tuin. Behoedzaam liep de vogel de trappetjes van onze waterval af met de kennelijke bedoeling een vis uit te vijver te verschalken.

      We zijn wel dierenliefhebbers, maar dat ging ons toch ook een beetje te ver. Dus fluks (= snel) de camera gepakt. Eerst vanaf de bovenverdieping foto’s gemaakt (geweldig wat die digitale camera’s tegenwoordig kunnen zoomen). Vervolgens de tuin ingestapt richting vogel en onderwijl foto’s makend. Dat leverde dus dit op.

Dan heb je wel een foto, maar dan weet je nog niet wat voor vogel het is. We zijn wel vogelliefhebbers, maar geen vogelkenners.

Maar met behulp van internet vind je werkelijk alles.

Dus onze conclusie: dit is een jonge kwak. Ik had er nog nooit van gehoord moet ik eerlijk bekennen. Maar we vonden foto’s van vrijwel identieke vogels op de website van de Vogelbescherming (ja die weer). Via hun site kun je persoonlijke pagina’s creeren onder de noemer ‘Mijn Vogelweb’. Daar kun je dan je waaarnemingen en foto’s kwijt. Gelijk maar gedaan. Hebben anderen er ook nog wat aan.

Zoals gezegd is Marianne nu dagelijks druk in de weer met al die vogels rondom het huis. In de tuin hangen diverse voederstations. Sommige met een kooiconstructie er omheen. Dan kunnen de kleine vogels wel bij het voedsel, maar de grote (duiven, kauwen) niet.  Per week gaan er vele kilo’s gemengd zaad doorheen plus het nodige brood, gekookte rijst, etc.

Gevolg is ook dat op allerlei plaatsen in de tuin vreemde gewassen opduiken: worteltjes, selderij, bietjes, zonnebloemen….

Maar een ding is zeker: wij zorgen er zeker voor dat de mussenstand weer op peil komt!

Trouwe bezoekers van mijn website zal het opgevallen zijn dat de weblog al een hele tijd niet meer bijgewerkt was. Het is tegenwoordig mode om een sabattical te nemen, oftewel een tijdje vrijaf, zalig niets doen en zo.

Nou ligt dat niet in mijn aard. Ik ben altijd een druk baasje en dat is eigenlijk ook de hoofdreden.

Is er dan niets gebeurd sinds april vorig jaar? Natuurlijk wel. Iedereen in de familie is weer een jaartje ouder. Ik heb vorig jaar veel gereisd, vooral naar de USA. Verder ben ik nog een van de weinigen die ondanks mijn leeftijd (63) nog steeds aan het werk is.

Maar daarnaast doe ik nog van alles. Ik zing sinds een paar jaar in een koor: Nederpop aan de Dintel. Verder ben ik sinds een aantal maanden voozitter van de Dorpsraad Dinteloord. Tot slot probeer ik zo goed mogelijk een aantal websites bij te houden: www.dinteloord.nl, www.muza.nl, www.dorpsraaddinteloord.nl, etc.

Eigenlijk heb ik continue tijdsgebrek. Ik slaap 6 uur per nacht (voor mij genoeg). Maar dat haalt ook niets uit.

Rustiger aan doen dan? Een echte sabbatical? Niet voor mij…. 

Een paar weken geleden hebben we bij een tuincentrum een mol gekocht. Geen echte natuurlijk, maar zox92n keramiek geval. Je legt dat ergens in de tuin op de grond en dan lijkt het als of er een vrolijke graver uit de grond kruipt.

De bekendste mol is natuurlijk Momfer, uit de Fabeltjeskrant. De oud-mijnwerker uit Limburg met een zonnebril op. Pratend met een zuidelijk accent en kuchend door het werk in de mijnen.

Ons versteende exemplaar heeft ook een bril op en staart je olijk vanuit het gras aan. De verf is er al wat van afgebladderd. De kwaliteit van de mollen is ook niet meer wat het geweest is!

  Afgelopen zaterdag vonden we in de tuin een tweede Momfer. Liggend op zijn rug en helaas ook min of meer versteend. Waarschijnlijk te pakken genomen door een van onze poezen op het moment dat hij (of zij) zijn  (of haar) gevoelige neus boven de molshoop uitstak.

Aangezien we in onze tuin geen last hebben van mollen moet dit exemplaar van elders meegesleurd zijn. Het jachtgebied van onze harige vrienden is groot, dus daar hebben ze geen problemen mee.